Chapter 23

श्रीनारद उवाच - एकदा नृप गोपालाः शकटै रत्‍नपूरितैः । वृषभानूपनन्दाद्या आजग्मुश्चांबिकावनम् ॥ १ ॥ भद्रकालीं पशुपतिं पूजयित्वा विधानतः । ददुर्दानं द्विजातिभ्यः सुप्तास्तत्र सरित्तटे ॥ २ ॥ तत्रैको निर्गतो रात्रौ सर्पो नन्दं पदेऽग्रहीत् । कृष्ण कृष्णेति चुक्रोश नन्दोऽतिभयविह्वलः ॥ ३ ॥ तदोल्मुकैर्गोपबालास्तोदुराजगरं नृप । पदं सोऽपि न तत्याज सर्पोऽथ स्वमणिं यथा ॥ ४ ॥ तताड स्वपदा सर्पं भगवान् लोकपावनः । त्यक्त्त्वा तदैव सर्पत्वं भूत्वा विद्याधरः कृती । नत्वा कृष्णं परिक्रम्य कृतांजलिपुटोऽवदत् ॥ ५ ॥ सुदर्शन उवाच - अहं सुदर्शनो नाम विद्याधरवरः प्रभो । अष्टावक्रं मुनिं दृष्ट्वा हसितोऽस्मि महाबलः ॥ ६ ॥ मह्यं शापं ददौ सोऽपि त्वं सर्पो भव दुर्मते । तच्छापादद्य मुक्तोऽहम् कृपया तव माधव ॥ ७ ॥ त्वत्पादपद्ममकरंदरजःकणानां स्पर्शेन दिव्यपदवीं सहसागतोऽस्मि । तस्मै नमो भगवते भुवनेश्वराय यो भूरिभारहरणाय भूवोऽवतारः ॥ ८ ॥ श्रीनारद उवाच - इति नत्वा हरिं कृष्णं राजन् विद्याधरस्तु सः । जगाम वैष्णवं लोकं सर्वोपद्रव वर्जितम् ॥ ९ ॥ नंदाद्या विस्मिताः सर्वे ज्ञात्वा कृष्णं परेश्वरम् । अंबिकावनतः शीघ्रमाययुर्व्रजमंडलम् ॥ १० ॥ इदं मया ते कथितं श्रीकृष्णचरितं शुभम् । सर्वपापहरं पुण्यं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ ११ ॥ बहुलाश्व उवाच - अहो श्रीकृष्णचन्द्रस्य चरितं परमाद्‌भुतम् । श्रुत्वा मनो मे तच्छ्रोतुमतृप्तं पुनरिच्छति ॥ १२ ॥ अग्रे चकार कां लीलां लीलया व्रजमंडले । हरिर्व्रजेशः परमो वद देवर्षिसत्तम ॥ १३ ॥ इति श्रीगर्गसंहितायां माधुर्यखण्डे श्रीनारदबहुलाश्वसंवादे सुदर्शनोपाख्यानं नाम त्रयोविंशोऽध्यायः ॥ २३ ॥ हरिः ॐ तत्सच्छ्रीकृष्णार्पणमस्तु ॥

śrīnārada uvāca - ekadā nṛpa gopālāḥ śakaṭai rat‍napūritaiḥ | vṛṣabhānūpanandādyā ājagmuścāṃbikāvanam || 1 || bhadrakālīṃ paśupatiṃ pūjayitvā vidhānataḥ | dadurdānaṃ dvijātibhyaḥ suptāstatra sarittaṭe || 2 || tatraiko nirgato rātrau sarpo nandaṃ pade'grahīt | kṛṣṇa kṛṣṇeti cukrośa nando'tibhayavihvalaḥ || 3 || tadolmukairgopabālāstodurājagaraṃ nṛpa | padaṃ so'pi na tatyāja sarpo'tha svamaṇiṃ yathā || 4 || tatāḍa svapadā sarpaṃ bhagavān lokapāvanaḥ | tyakttvā tadaiva sarpatvaṃ bhūtvā vidyādharaḥ kṛtī | natvā kṛṣṇaṃ parikramya kṛtāṃjalipuṭo'vadat || 5 || sudarśana uvāca - ahaṃ sudarśano nāma vidyādharavaraḥ prabho | aṣṭāvakraṃ muniṃ dṛṣṭvā hasito'smi mahābalaḥ || 6 || mahyaṃ śāpaṃ dadau so'pi tvaṃ sarpo bhava durmate | tacchāpādadya mukto'ham kṛpayā tava mādhava || 7 || tvatpādapadmamakaraṃdarajaḥkaṇānāṃ sparśena divyapadavīṃ sahasāgato'smi | tasmai namo bhagavate bhuvaneśvarāya yo bhūribhāraharaṇāya bhūvo'vatāraḥ || 8 || śrīnārada uvāca - iti natvā hariṃ kṛṣṇaṃ rājan vidyādharastu saḥ | jagāma vaiṣṇavaṃ lokaṃ sarvopadrava varjitam || 9 || naṃdādyā vismitāḥ sarve jñātvā kṛṣṇaṃ pareśvaram | aṃbikāvanataḥ śīghramāyayurvrajamaṃḍalam || 10 || idaṃ mayā te kathitaṃ śrīkṛṣṇacaritaṃ śubham | sarvapāpaharaṃ puṇyaṃ kiṃ bhūyaḥ śrotumicchasi || 11 || bahulāśva uvāca - aho śrīkṛṣṇacandrasya caritaṃ paramād‌bhutam | śrutvā mano me tacchrotumatṛptaṃ punaricchati || 12 || agre cakāra kāṃ līlāṃ līlayā vrajamaṃḍale | harirvrajeśaḥ paramo vada devarṣisattama || 13 || iti śrīgargasaṃhitāyāṃ mādhuryakhaṇḍe śrīnāradabahulāśvasaṃvāde sudarśanopākhyānaṃ nāma trayoviṃśo'dhyāyaḥ || 23 || hariḥ oṃ tatsacchrīkṛṣṇārpaṇamastu ||