कैकेयी जौलों जियति रही। तौलों बात मातुसों मुँह भरि भरत न भूलि कही॥ १ ॥ मानी राम अधिक जननीतें, जननिहु गँस न गही। सीय-लषन रिपुदवन राम-रुख लखि सबकी निबही॥ २ ॥ लोक-बेद-मरजाद दोष-गुन-गति चित चख न चही। तुलसी भरत समुझि सुनि राखी राम-सनेह सही॥ ३ ॥
As long as Kaikeyī lived, Bharata never once forgot himself and spoke openly with his mother. (1) Yet Rāma honored her above even his own mother, and Kausalyā held no resentment toward her. Seeing Rāma's disposition, Sītā, Lakṣmaṇa, and Śatrughna all maintained their duty toward her. (2) Bharata did not direct mind or eye toward worldly or Vedic convention, nor toward the movement of fault and merit. Tulsī says he understood and heard only Rāma's love and preserved it truly. (3)