स्तम्भे घट्टयतो हिरण्यकशिपोः कर्णौ समाचूर्णय
न्नाधूर्णज्जगदण्दकुण्डकुहरो घोरस्तवाभूद्रवः ।
श्रुत्वा यं किल दैत्यराजहृदये पूर्वं कदाप्यश्रुतं
कम्पः कश्चन सम्पपात्चलितोऽप्यम्भोजभूर्विष्टरात्stambhe ghaṭṭayato hiraṇyakaśipoḥ karṇau samācūrṇaya nnādhūrṇajjagadaṇdakuṇḍakuharo ghorastavābhūdravaḥ śrutvā yaṁ kila daityarājahṛdaye pūrvaṁ kadāpyaśrutaṁ kampaḥ kaścana sampapātcalito'pyambhojabhūrviṣṭarāt
“When Hiraṇyakaśipu struck the pillar, his ears were filled with the roar of the world's egg-cavity, fierce in its swirl. On hearing it, an unprecedented trembling ran through the asura-king's heart for the first time, and even some others felt it.”