Vaikuṇṭha in Anxious Longing

अथ तां गन्तुम् अशक्तां चिरम् अनुरक्तां लता-गृहे दृष्ट्वा । तच्-चरितं गोविन्दे मनसिज-मन्दे सखी प्राह

atha tāṁ gantum aśaktāṁ ciram anuraktāṁ latā-gṛhe dṛṣṭvā | tac-caritaṁ govinde manasija-mande sakhī prāha

पश्यति दिशि दिशि रहसि भवन्तम् । तद्-अधर-मधुर-मधूनि पिबन्तम् नाथ हरे सीदति राधाऽवास-गृहे ॥ध्रुव-पदम् ॥

paśyati diśi diśi rahasi bhavantam | tad-adhara-madhura-madhūni pibantam nātha hare sīdati rādhā'vāsa-gṛhe ||dhruva-padam ||

त्वद्-अभिसरण-रभसेन वलन्ती । पतति पदानि कियन्ती चलन्ती

tvad-abhisaraṇa-rabhasena valantī | patati padāni kiyantī calantī

विहित-विशद-बिस-किसलय-वलया । जीवति परम् इह तव रति-कलया

vihita-viśada-bisa-kisalaya-valayā | jīvati param iha tava rati-kalayā

मुहुर् अवलोकित-मण्डन-लीला । मधु-रिपुर् अहम् इति भावन-शीला

muhur avalokita-maṇḍana-līlā | madhu-ripur aham iti bhāvana-śīlā

त्वरितम् उपैति न कथम् अभिसारम् । हरिर् इति वदति सखीम् अनुवारम्

tvaritam upaiti na katham abhisāram | harir iti vadati sakhīm anuvāram

श्लिष्यति चुम्बति जल-धर-कल्पम् । हरिर् उपगत इति तिमिरम् अनल्पम्

śliṣyati cumbati jala-dhara-kalpam | harir upagata iti timiram analpam

भवति विलम्बिनि विगलित-लज्जा । विलपति रोदिति वासक-सज्जा

bhavati vilambini vigalita-lajjā | vilapati roditi vāsaka-sajjā

श्री-जयदेव-कवेर् इदम् उदितम् । रसिक-जनं तनुताम् अतिमुदितम्

śrī-jayadeva-kaver idam uditam | rasika-janaṁ tanutām atimuditam

विपुल-पुलक-पालिः स्फीत-सीत्-कारम् अन्तर्- जनित-जडिमम्-काकु-व्याकुलं व्याहरन्ती । तव कितव विधायामन्द-कन्दर्प-चिन्तां रस-जल-निधि-मग्ना ध्यान-लग्ना मृगक्षी

vipula-pulaka-pāliḥ sphīta-sīt-kāram antar- janita-jaḍimam-kāku-vyākulaṁ vyāharantī | tava kitava vidhāyāmanda-kandarpa-cintāṁ rasa-jala-nidhi-magnā dhyāna-lagnā mṛgakṣī

अङ्गेष्व् आभरणं करोति बहुशः पत्रेऽपि सञ्चारिणी प्राप्तं त्वां परिशङ्कते वितनुते शय्यां चिरं ध्यायति । इत्य् आकल्प-विकल्प-तल्प-रचना-सङ्कल्प-लीला-शत- व्यासक्तापि विना त्वया वर-तनुर् नैषा निशां नेष्यति

aṅgeṣv ābharaṇaṁ karoti bahuśaḥ patre'pi sañcāriṇī prāptaṁ tvāṁ pariśaṅkate vitanute śayyāṁ ciraṁ dhyāyati | ity ākalpa-vikalpa-talpa-racanā-saṅkalpa-līlā-śata- vyāsaktāpi vinā tvayā vara-tanur naiṣā niśāṁ neṣyati

किं विश्राम्यसि कृष्ण-भोगि-भवने भाण्डीर-भूमी-रुहि भ्रातर् यासि न दृष्टि-गोचरम् इतः सानन्द-नन्दास्पदम् । राधाया वचनं तद् अध्वग-मुखान् नन्दान्तिके गोपतो गोविन्दस्य जयन्ति सायम् अतिथि-प्राशस्त्य-गर्भा गिरः

kiṁ viśrāmyasi kṛṣṇa-bhogi-bhavane bhāṇḍīra-bhūmī-ruhi bhrātar yāsi na dṛṣṭi-gocaram itaḥ sānanda-nandāspadam | rādhāyā vacanaṁ tad adhvaga-mukhān nandāntike gopato govindasya jayanti sāyam atithi-prāśastya-garbhā giraḥ